در ضمير ما نميگنجد بغير از دوست کس

شاعر : اوحدي مراغه اي

هر دو عالم را به دشمن ده، که ما را دوست بسدر ضمير ما نميگنجد بغير از دوست کس
اي که بي‌ياد تو هرگز بر نياوردم نفسياد ميدار آنکه: هستي هر نفس با ديگري
ني غلط گفتم، نباشد شمع را خود پيش و پسميروي چون شمع و خلقي از پس و پيشت روان
قندرا لذت مگر نيکو نميداند مگس؟غافلست آنکو به شمشير از تو مي‌پيچد عنان
بر سر ايند اين رقيبان سبکبارت چو خسکويت از اشکم چو دريا گشت و ميترسم از آنک
هر دو عالم پيش چشم ما نمودي يک عدسيار گندم گون بما گر ميل کردي نيم جو
تا ترا ديدم، نکردم جز به ديدارت هوسخاطرم وقتي هوس کردي که: بيند چيزها
من چنانم کز خيالم باز نشناسد عسسديگران را از عسس گر شب خيالي در سرست
بعد ازين بنشين که گردي بر نخيزد زين فرساوحدي، راهش به پاي لاشه‌ي لنگ تو نيست